CET61-66 Get together Kanyakumari 2014

Dwindling Numbers

Our fourth get-together (2014) was scheduled at Kanyakumari on 23^rd and 24^th of October .  When we assembled in NT Nair’s office Kuruppachan  confirmed  that  the total number  was 22. Is the crowd gradually becoming thinner?? Where  are AK Mathew and Kartha?? Have they lost interest in the old ”guys and gals”? Even Raechel travelled all the way from US. People trickled in, and had a cup of tea or coffee each for a start and began yapping.  Our friend Prasanna Panicker was present to welcome all, and we were sad to know she was dropping out due to unfavourable conditions at home. But her gesture of coming to see off the crowd touched our hearts, more than words could convey .

The Journey

The luxury bus was very good and free from shocks, but the AC temperature often went down close to zero, converting our sweat to ice flakes. The driver chose to avoid Highway 47 and took some serpentine roads preferred by contrabandiers and fugitives from Law. The journey to Kanyakumari had never taken so long. We oldies were reluctant on fun and frolic, and did not even try to sing our good old “Unda-pakkada Mala-pakkada Hoi, Hoi, Hoi”. We realized that crossing 70 is not a small event  and that age tells upon your mood. As it was getting late, far beyond lunch hour we demanded a stop on the way for some “Interim Relief”. I had half a mind to dip into Ayyappan’s bag which would surely have bundles of snacks of various descriptions popular across the border. But before I did that our leaders bought us air filled packets of salty snacks and bottles of water to quench the resultant thirst. It was 2 O’clock before we checked in to “Sparsh” (means Touch), a star hotel facing South towards the Indian Ocean.

The Southern Tip: Cape

In Kanyakumari the sky had the colour of sadness, a dull grey with an impending shower hanging in the air. This fabled Southern tip of India seems to have lost its charm and glamour. The beach is fenced up and tiled at two levels with a promenade and sparsely positioned benches. On the South East corner you see the beautiful Vivekananda Memorial, dwarfed by a monstrous statue of the poet- sage Valluvar, a symbol of Tamil Ego. The whole place looks prosaic- there is nothing interesting- and I do not desire another visit. We drove to Vivekananda Centre where there is a permanent  exhibition of pictures of historical events. There is no effort on the part of government to improve the exhibition to modern standards. Then we went to the temple where the most impressive sight was the diamond on the nose of Devi Kanya Kumari that shines like a First magnitude star, visible from the outer sea.  It is said that the Eastern door of the temple remains closed permanently to avoid misleading of seafaring vessels.

Attendance

By evening we assembled in the conference hall in full quorum.  Seven members had come without family:  U Mani (whose wife had passed away), Sundareswaran, Murukesan (Pulse), KN Thomas (Thin Thoma), Sreedharan KA, Thomas Jacob (Mech- first time) and Krishnan Asari (Elect. First time).  Those with family were Kuruvilla, Jogan, KNC Kurup, NT Nair(with his wife and sister in law), Murukesh Babu,  KC Thomas (Thick Thoma), Raechal, Ayyappan, Sivamony Moorthy (with wife and son) Kesavan kutty Nair,  Madhavan Nair, Janardhanan, and your humble MPC. Madhavan Nair reached Kanyakumari separately with his wife Radha and a contingent of black cat commandos.

The Newcomers

Although we never did any ragging in our younger days, people wanted to put on stand the newcomers first. Krishnan Asari (Electrical) hailing from Attingal confessed his unpardonable offence of not attending any of the earlier meets and promised he would not repeat the crime. He was acquitted honourably.  Thomas Jacob (Mech) was another first timer who was sporting an excellent camouflage in the form of a whitish beard. But his camouflage is too thin for old friends `when he beams that good old smile. Both these fellows had come single, probably for a reconnaissance survey to check whether the crowd is safe enough to bring respected families. The third to be put on stand was Kesavan Kutty, who claimed he had attended a meet earlier, precisely the one that I missed out. He was pardoned because he had his sweet wife Usha with him. Both of them were wielding cameras of different makes and sizes she using a small point- and- shoot model and he a formidable one frowned upon by i-pad users like Sivamany Moorthy.  Kesavan Kutty is settled in Canada with his wife and children. He has the look of a respectable old gentleman, suddenly transformed from a soft spoken gentleman student, obscuring the gap of 48 years.  The last we met was in 1968, in Kottayam  when he was selling Kirloskar diesel engines. We spent some time together, leaving my bag in his office, until he put me on a KSRTC Bus to Calicut. We never met or wrote after that. It was a great reunion.

Repaying the Society

The discussion soon took a serious turn when NT Nair reminded us that we had paid a paltry sum of Rs.2100 towards fees for five years whereas the public exchequer had spent something like 3.5 lakhs  to educate every one f us. Now it was time to think of repaying the Society in cash or kind.  Many ideas came forth, beginning with Sivamony Moorthy, the youngest looking  person among us. He wanted to improve the health of people by propagating Naturopathy. The speech was slightly autobiographic as the example of health, happiness and prosperity he projected  was the evergreen Sivamony himself. I was at a loss to fathom how the whole batch could take it up as a mission, many of us swallowing dozens of tablets every day for Sugar, BP, cholesterol and various other ailments . Ayyappan suggested an inexpensive method to improve the health of next generation (forget the present one, it is already incorrigible), by concentrating on children yet to be born. The work, simple and inexpensive,  should begin from the womb: just apply a dot of transparent “kumkum” on the forehead between the eyebrows of the  woman exactly during the seventh month of pregnancy (just as they do in what is called Seemantham). He promised a chain reaction in the woman’s body that would ultimately bring out a healthy, intelligent and handsome baby.  Sorry I do not remember the names of various glands in the body that would participate in the chain reaction. Those who want the predicted results should contact Ayyappan directly instead of going by the second hand description by one who is extremely poor in biology. Then Sundaresan the Chief Engineer turned farmer made an impassioned appeal to all of us to return to Nature and enjoy the thrill of farming. The tragedy is that some of us have only a few square feet of concrete floor on the fifteenth floor where farming could only be a dream for the next incarnation.  Madhavan Nair suggested that we begin a “Centre for Innovation” catering to the creative strata of engineering students using our collective expertise. NT Nair wanted to offer it free, but MPC thought that anything offered free will not have a perceived value among the recipients. Finally we decided to hold detailed discussions on the nuts and bolts of the programme.  

Jogans’ Concert

Before dinner Jogan and Elizabeth entertained us with a couple of songs. The first “Number” was ... “Pearly shells...From the ocean...Shining in the sun...Covering the shore...When I see them...My heart tells me that I love you more than all the pearly shells....”  The second number was, of course our familiar “Ayyappante Amma Neyyappam Chuttu...” and all that happened to the neyyappam.

Then we had a nice dinner and well deserved sleep..only to wake up next morning expecting an enchanting sunrise on the cape.

The Sunrise

Unusually the second day was more hectic than the first. The spectacular thing about Kanyakumari is that you can watch both the sunrise and sunset on the same beach.  Many tried to watch the sunrise on the Tower, but the cloudy weather wouldn’t allow any such luxury. “Come again another day” was the reply from Mother Nature.  My wife Nirmala complains that she has a lazy husband and failed to reach the tower on time. By the time we reached the beach the sun was already fairly up in the sky.  We walked along for some time and joined the crowd for breakfast.

Sightseeing

At 9O’Clock we checked out and headed for Vattakkottai, just a few minutes’ drive from the cape. The fort, built in granite was jutting into the sea. This one housed a garrison of Travancore Maharaja. History has it that the friendly Dutch Captain DeLenoy strengthened the fortress and trained Travancore soldiers to march in Western style. I should pay royalty to Murali Mohanlal for the authentic piece of history that I was ignorant of. From the fort we moved on to Thukkalai, to visit the famous Padmanabhapuram palace, erstwhile headquarters of Travancore Maharajas till they moved to Trivandrum. The palace is a heritage site with exquisite architecture of Kerala, intricate wood carvings, unique artefacts and facilities to feed enormous number of people. Too many visitors and too little maintenance are showing up as slow decay of the structure. If it continues like this, this exquisite place will soon fall apart.

Lunch and dispersal

Hungry and tired, we proceeded to Trivandrum, right along the National Highway 47. Our organizers could locate an excellent vegetarian hotel on the way that provided delicious food although we descended on them like a ton of bricks after lunch time. Three cheers to Kurup, Murukesan and NT Nair. One by one people started saying good bye, the largest contingent leaving at Thampanoor railway station. Most people had reserved their seats by the train leaving at 5 O’clock. Rest of us went to NT Nair’s Office where many had parked their cars. Jogan took us to our place of sojourn as they were living nearby.

Parting is always sad, but we are firmly resolved that we shall meet again next year.

മലയാളിയുടെ വേഷങ്ങൾ

മലയാളിയുടെ വേഷങ്ങൾ

(23.10.2014 ന്റെ മതൃഭൂമിയിൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച ലേഖനം )

     അടുത്ത  കാലത്ത്  സാമാന്യം  നല്ല  ഒരു  ബോംബ്  പൊട്ടിച്ചത്  നമ്മുടെ  ഗാനഗന്ധർവൻ  യേശുദാസ്  ആണ് . അദ്ദേഹം  പറഞ്ഞു  പെണ്ണുന്ങൾ  ജീൻസു  ധരിച്ചു  നടക്കരുത്  എന്ന്. മറക്കേണ്ടുന്ന  ഭാഗങ്ങ്ങൾ മറച്ചു തന്നെ  നടക്കണം . അല്ലെങ്കിൽ  പുരുഷന്മാർക്കു  മറക്കാൻ  പ്രയാസമാണ്  (അവർക്ക് മറവി  കുറവാണല്ലോ ) . എന്തുകൊണ്ടോ  സ്‌ത്രീകൾ പർദ്ദയിട്ടു നടക്കണമെന്ന് അദ്ദേഹം  പറഞ്ഞില്ല  (ഉള്ളിലിരിപ്പ്  അതാണോ  എന്ന്  സംശയമുണ്ട് ). കേട്ടതു  പാതി  കേൾക്കാത്തതു പാതി, മഹിളാ  സംഘടനകൾ  രാഷ്ട്രീയം  മറന്ന്‌ അരയും  തലയും  മുറുക്കി  ഉറുമി  വലിച്ചൂരി  ഓതിരം  കുത്തി  കടകം  മറിഞ്ഞു  ഗന്ധർവൻറെ നേർക്ക്‌  പാഞ്ഞടുത്തു . ഹും,  ഉണ്ണിയാർച്ചയുടെ  പിന്മുറക്കാരായ ഞങ്ങളോടാണോ  കളിക്കുന്നത്? മര്യാദക്കു  പാട്ടും  പാടി  നടന്നാൽ  പോരേ?? ഗന്ധർവനാണെന്നുവെച്ചു  പെണ്ണുങ്ങളെ  ഉപദേശിക്കാൻ  വരണ്ട. മദ്ധ്യസ്ഥന്മാർ പറഞ്ഞു  പാവം  ഗന്ധർവൻ  ജീൻസിന്റെ  കാര്യമല്ലേ  പറഞ്ഞുള്ളൂ  നിങ്ങൾ  ദയവായി  മറ്റൊന്നും  ധരിക്കരുത് .

  രംഗം  ചൂടു  പിടിച്ചു  വരുമ്പോഴാണ്  ഈയുള്ളവൻ  ചരിത്രപുസ്തകത്തിന്റെ  ഏടുകൾ  മറിച്ചു നോക്കിയത്. കേരളത്തിൽ  ഏതു  പുതിയ  വസ്ത്രധാരണ  രീതി  വന്നാലും  സമൂഹം  എതിർക്കും . 75-80 വർഷങ്ങൾക്കപ്പുറം കേരളീയർക്കു  വസ്ത്രം  ധരിക്കുന്ന  പതിവേ  ഇല്ലായിരുന്നു . പുരുഷന്മാർക്കു ഒരു  ഒറ്റമുണ്ടും  കോണകവും  (മലബാറിൽ  എടപ്പാൾ  കൈക്കോണകവും, തിരുവിതാംകുറിൽ അമ്പലപ്പുഴ  കോണകവും  ആയിരുന്നു  പ്രസിദ്ധം. അതിന്റെ  വ്യത്യാസം  പിന്നീടു  പറയാം). പുറത്തിറങ്ങുമ്പോൾ  ഒരു  രണ്ടാം  മുണ്ടും  പേനക്കത്തിയും, കഴിഞ്ഞു  വേഷവിധാനങ്ങൾ . സ്ത്രീകൾക്ക്‌ ഒന്നരയും  മുണ്ടും. വേണമെങ്കിലൊരു  പുതപ്പ്  ആവാം, പക്ഷെ  അമ്പലത്തിൽ  പോകുമ്പോൾ  മാറ്  മറക്കാൻ  പാടില്ല. അതാണു  നിയമം. അന്നത്തെ  കാലത്ത്  പുരുഷന്മാർ അവരെ  കണ്ടു  വെകിളി  പിടിച്ചതായും  കേറി  പിടിച്ചതായും  പറഞ്ഞു  കേട്ടിട്ടില്ല.

    അഞ്ചാംക്ലാസ്സിൽ  പഠിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന  എന്റെ  അമ്മ  സ്കൂൾ  വിട്ടു  വരുമ്പോൾ  ബ്ലൗസിട്ടു  വീട്ടിലേക്കു  കയറുന്നത്  കണ്ട  വലിയ  കാരണവർ  ഏതാണൊരു  ഉമ്മക്കുട്ടി  അകത്തേക്കു  കയറിയതെന്ന്  അന്വേഷിച്ചു . കാരണം  അന്നൊക്കെ  ഉമ്മക്കുട്ടികൾ  മാത്രമേ  മേൽ വസ്ത്രം  ധരിക്കാറുള്ളു  . വലിയമ്മായിയുടെ  നർമവും  കൗശലവും  കാരണം  പ്രശ്നങ്ങൾ  ഒഴിവായിക്കിട്ടി  എന്ന്  അമ്മ  പറയുന്നത്  കേട്ടിട്ടുണ്ട് . സംഭവം  1926-27 കാലത്ത്  നടന്നതാവും. ഋതുമതികളായ പെണ്‍കുട്ടികൾക്ക് "ഒന്നര"   നിർബന്ധമായിരുന്നു, പ്രത്യേകിച്ചും  വടക്കെ  മലബാറിൽ. ഇതിനൊരു  കാരണം  പെണ്‍കുട്ടികളും  ഒരു  കാലത്ത്  കളരിപ്പയറ്റ്  അഭ്യസിച്ചിരുന്നു  എന്നതാണു. (ഇന്നത്തെ  കാലത്താണ്  സ്വയരക്ഷക്കു  കൂടുതൽ  പ്രസക്തി  എന്ന്  തോന്നുന്നു . ഒന്നരയുടെ  ഒരു  പുതിയ  പതിപ്പ്  സ്വയരക്ഷക്കുവേണ്ടി  തിരികെ  കൊണ്ടുവരുന്നതിൽ  തെറ്റില്ല ) ഈയിടെ  ഒരു  സിനിമാ  നടി  പറയുന്നത്  കേട്ടു, എം. ടി  യുടെ  പടത്തിൽ  അഭിനയിക്കാൻ ഒന്നരയുടുക്കൽ എന്നൊരു പരിപാടിയുണ്ട്, അതൊരു  മഹാ  സംഭവമാണ്. ഇന്നത്തെ  തലമുറ  ഒന്നരയെ  പൂർണ്ണമായും  തിരസ്കരിച്ചതായി  തോന്നുന്നു.

  സ്വാതന്ത്ര്യലബ്ധിയോടുകൂടി സ്ത്രികൾക്ക് മേൽ  വസ്ത്രം  സർവ്വസാധരണമായതോടെ  "ഒന്നരയും  മുണ്ടും  ബ്ലൗസും  കേരളസ്ത്രീയുടെ  വസ്ത്രമായി  സ്വീകരിക്കപ്പെട്ടൂ. പുറത്തിറങ്ങുമ്പോൾ  ഒരു  വേഷ്ടി  കൂടി  വന്നതോടെ  പുളിയിലക്കര  മുണ്ടും  കസവു  മുണ്ടും  പല  നിറങ്ങളിലും  ഇറങ്ങി. ഒന്നരയും  മുണ്ടും  നേര്യതും  എവിടേയും  ധരിക്കാവുന്ന  കേരളപ്പെരുമയുടെ  വസ്ത്രമായി  മാറി. വിളക്കിനു  ചുറ്റും  തിരുവാതിരക്കളി  കളിക്കുമ്പോൾ  അവർ  പ്രധാനമായും  പൃഷ്ടമാണു  പ്രദർശിപ്പിക്കുന്നത് . അതിലാർക്കും എതിർപ്പുള്ളതായി പറഞ്ഞുകേട്ടിട്ടില്ല . ഗാനഗന്ധർവൻ ധാരാളം  തിരുവാതിരക്കളി  കാണാരുണ്ടെന്നാണു എന്റെ  വിശ്വാസം . മാറ്  മറക്കാതെ  നടന്നിരുന്ന  നമ്മുടെ  മുത്തശ്ശിമാരുടെ  കിടാങ്ങൾ  റൗക്കയും  ബ്ലൗസും  ധരിച്ചു  തുടങ്ങിയപ്പോൾ  അവരുടെ  വയറു  കാണുന്നു , പൊക്കിൾ  കാണുന്നു  എന്നൊക്കെ  പറയുന്നത്  കേവലം  ബാലിശമാണു, ചരിത്രത്തിന്റെ  നിഷേധമാണ്.

    പുരുഷന്മാരുടെ  കാര്യം  അതിലേറെ  രസകരമാണ്. കഷണ്ടിയും  കഞ്ഞി  പിഴിഞ്ഞ  മുണ്ടും, വെടിക്കല, കുംഭ, പുറത്തു  രോമം. ഇത്രയുമായാൽ  തറവാടിത്തം  തുളുമ്പുന്ന  മലയാളി  കാരണവരായി. കോണകവും  പേനാക്കത്തിയും  കുടുമയും  ഉണ്ടെങ്കിൽ  വേഷം  പെർഫെക്റ്റ്‌. ഷർട്ട് ധരിച്ചിരുന്നത് വക്കീലന്മാരും മറുനാട്ടിൽ  ജോലിക്കു  പോയിരുന്നവരും  മാത്രം. കാലം  കഴിഞ്ഞതോടെ  രാഷ്ട്രീയക്കാർ  എന്നൊരു  വർഗ്ഗത്തെ ജുബ്ബയും  മുണ്ടും  രശീതി  പുസ്തകങ്ങളുമായി  നാട്ടിലുടനീളം  കണ്ടു  തുടങ്ങി . പാർട്ടി ഭേദമെന്യേ  അവർ  പ്രചരിപ്പിക്കുന്ന  ഒരേയൊരു  സന്ദേശം  പാന്റിട്ടവൻ  ബൂർഷ്വയും മുണ്ടുടുത്തവൻ  ജനകീയനും  എന്നത്രെ. പണ്ടൊക്കെ  ഖാദർ  മുണ്ടും  ജുബ്ബയുമിട്ടാൽ  കോങ്ക്രസ്സ്, കൊമ്പൻ മീശ  മുകളിലോട്ടു  പിരിച്ചാൽ  കമ്യൂണിസ്റ്റ്, കീഴോട്ടു  പിരിച്ചാൽ  ആർഎസ്പി, കട്ടി   മീശയും  മുറിക്കയ്യൻ ഷർട്ടുമിട്ടാൽ  കേരളാ  കോങ്ക്രസ്സ്, മുടി  നീട്ടി  വളർത്തിയാൽ  പന്നിയൻ രവീന്ദ്രൻ എന്നിങ്ങനെ  പാർട്ടി  ചിൻഹങ്ങളായും  വേഷവിധാനങ്ങളെ  ഉപയോഗിക്കാമെന്നു  വന്നു . നമുക്കെല്ലാം  പ്രിയങ്കരനായ  ശശി  തരൂർ ജീവിതകാലം  മുഴുവനും  സായിപ്പിന്റെ  വേഷത്തിൽ  നടക്കുകയും  എഴുതുകയും  ചിന്തിക്കുകയും  ശ്വസിക്കുകയും  ചെയ്തെങ്കിലും  രഷ്ട്രീയത്തിൽ  വന്നപ്പോൾ  പാൻറ് ഉപേക്ഷിച്ചു. പാന്റിന്റെ  ആവശ്യം  കൂടി  നിർവഹിക്കുന്ന നെടുനീളൻ ജുബ്ബയും  കഴുത്തിലൂടെ  പാമ്പുപോലെ  ഇറങ്ങിക്കിടക്കുന്ന  അങ്കവസ്ത്രവുമാണദ്ദേഹത്തിന്റെ  വേഷം. തിരുവനന്തപുരത്തുകാരെ  മുഴുവൻ  കുപ്പിയിലാക്കിയില്ലേ, ഇനിയെന്ത്  വേണം? അതാണു  വസ്ത്രധാരണത്തിന്റെ  രാഷ്ട്രീയം

    രവിവർമ്മ ചിത്രങ്ങളിലെ  പുരാണ  കഥാപാത്രങ്ങളായ  ദമയന്തി, ശകുന്തള, അനസൂയ, പ്രിയംവദ  തുടങ്ങിയവരും ദേവതകളായ  പാർവതി സരസ്വതി  ലക്ഷ്മി  എന്നിവരും  കേരള  വസ്ത്രങ്ങളല്ല  ധരിച്ചിരുന്നത്. ചിത്രകാരന്റെ  മോഡലുകൾ മഹാരാഷ്ട്ര സ്ത്രീകളയിരുന്നുവെന്നു  കേട്ടിട്ടുണ്ട്. അതവരുടെ  താർപാച്ചി സാരികൾ കണ്ടാലറിയാം. കേരള  വനിതകൾ  സാരി  ഉടുത്തുതുടങ്ങിയിട്ട് അധികകാലമായിട്ടില്ല. സാരിയും പാവാട-ധാവണിയും  തമിഴ്നാട്ടിൽ നിന്ന് വന്നതാണു. കേരളീയർ ഇവ രണ്ടുകൈയും നീട്ടി  സ്വീകരിക്കുകയും ചെയ്തു, എതിർപ്പില്ലാതെ. അമ്പലങ്ങളിൽ മാറു മറക്കാതെ പോയവർ സർവ്വലങ്കാരവിഭൂഷിത ഗാത്രികളായി  വേണം  തൊഴാൻ  എന്ന നിയമവും  വന്നു. അമ്പലങ്ങളിൽ  പുതിയ നിയമം  പുരുഷന്മാർ അർദ്ധനഗ്നരായിത്തന്നെ തുടരണമെന്നാണു

  അങ്ങനെയിരിക്കെ  1985 ഓടെ  "പഞ്ചാബി" എന്ന അപരനാമാധേയത്തോടുകുടി സാൽവാർ കമീസ്  അവതരിച്ചു. ആദ്യകാലത്ത്  ആളുകൾ നെറ്റി ചുളിച്ചെങ്കിലും  അത്  കാട്ടുതീ  പോലെ  പെണ്‍കുട്ടികൾക്കിടയിൽ  പടർന്നു. യാത്ര  ചെയ്യാനും  മറ്റുമുള്ള  സൗകര്യം  കാരണം  ക്രമേണ  അമ്മമാരും  മദ്ധ്യവയസ്കകളും  ഇതുപയോഗിച്ചു  തുടങ്ങി. കോളേജുകളിൽനിന്നു  സാരി  പൂർണമായും  അപ്രത്യക്ഷമായി. സർക്കാരിന്റെ  വാശി  കാരണം  ടീച്ചർമാർ  സാരി  ഉടുക്കുന്നെന്നു  മാത്രം. ഈ നിബന്ധന  കൂടി  നീക്കുന്നതോടെ  സാരി  കല്യാണപ്പന്തലിലും  അമ്പലങ്ങളിലുമായി  ചുരുങ്ങുമെന്നു  വേണം  കരുതാൻ.

    പെണ്‍കുട്ടികൾ  ധാരാളമായി  ഐ  ടി  കമ്പനികളിലും  വിദേശത്തും  ജോലി  ചെയ്യാൻ  തുടങ്ങിയതോടെ  അവർക്ക് സ്കൂട്ടറിലും മോട്ടോർസൈക്കിളിലും  യാത്ര  ചെയ്യേണ്ടി  വരുന്നു. സാരിയും  ദുപ്പട്ടയും  മറ്റും  വളരെ  അപകടകാരികളാണ്. അപ്പോൾ  പറ്റിയ  വേഷം  ജീൻസും  ടോപ്പും  തന്നെ. ഇതിനെ എതിർക്കാൻ  എന്ത് കാരണമാണുള്ളതെന്നു  മനസ്സിലാകുന്നില്ല. മാറ്  മറക്കാതെ തൊഴുമ്പോഴും  പൃഷ്ടം കാട്ടി  തിരുവാതിര  കളിക്കുമ്പോഴും  ഇല്ലാത്ത  ലൈംഗികത  ജീൻസിൽ  എവിടെനിന്നു  വന്നു? നാം  കണ്ടു  പരിചയിട്ടുള്ളതെല്ലാം  ശരിയും മറ്റെല്ലാം തെറ്റും എന്ന  സങ്കല്പത്തിൽ  നിന്നാണു  ഇത്തരം  അഭിപ്രായങ്ങൾ  രൂപം  കൊള്ളുന്നത്. വസ്ത്രധാരണരീതി  കാലത്തിനും, കാലാവസ്ഥക്കും ജോലി  സൌകര്യത്തിനും  അനുസരിച്ചു  മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കും. അതിൽ  അമര്ഷം  കൊള്ളുന്നതിനു യാതൊരു  നീതീകരണവുമില്ല. പുരുഷന്മാർക്കും  സ്ത്രീകൾക്കും ഒരേ  ജോലി  ചെയ്യാൻ  അവസരമുള്ള  നാട്ടിൽ  അവർക്ക് എന്തുകൊണ്ട്  ഒരേ  വസ്ത്രം  ധരിച്ചുകൂടാ ?? സത്രീകൾ തെങ്ങിൽ  കയറുന്ന  കാലം  വരുമെന്ന്  പത്തു  കൊല്ലം  മുന്പ്  ആരെങ്കിലും  കരുതിയോ? ഒരു  വസ്ത്രധാരണരീതിക്കും  സ്ഥിരതയില്ല, സ്ഥിരത  ആവശ്യവുമില്ല

    അവസാനമായി , സ്ത്രീകളുടെ  നേർക്കുള്ള ആക്രമണങ്ങളെ  അവരുടെ  വസ്ത്ര  ധാരണവുമായി  ബന്ധിപ്പിച്ചു  സംസാരിക്കുന്നത്  കേൾക്കാം. നമ്മുടെ  നാട്ടിൽ  നടന്നിട്ടുള്ള  എല്ലാ  ബലാത്സംഗങ്ങളും  പീഡനങ്ങളും  മാന്യമായി  വസ്ത്രധാരണം  ചെയ്ത  സ്ത്രീകളുടെ  നേര്ക്കാന്  നടന്നിട്ടുള്ളത്. അപ്പോൾ  ഇത്  തമ്മിൽ  എന്താണു  ബന്ധം?? ലോകത്തെവിടെയും  സഞ്ചരിക്കാനും  ആരുമായും  ഇടപഴകാനും  കഴിവുള്ള  നമ്മുടെ  കുട്ടികൾ  അവർക്ക്  സൗകര്യമുള്ള  വസ്ത്രം  ധരിക്കട്ടെ. രംഗമൊഴിയാൻ  പോകുന്ന  തലമുറ  സ്വന്തം  നിർബന്ധന്ങ്ങൾ  അടിച്ചേൽപ്പിക്കരുത് .

മദ്യപാനത്തിന് നോ ബാർ

മദ്യപാനത്തിന്  നോ ബാർ

കേരളത്തിൽ പഞ്ചനക്ഷത്രമില്ലാത്ത ബാറുകൾ അടച്ചുപൂട്ടാൻ തീരുമാനിച്ചു. സമ്പൂർണ മദ്യനിരോധനത്തിലേക്കുള്ള ആദ്യത്തെ ചവിട്ടുപടിയായി ഈ തീരുമാനത്തെ കാണണമെന്നാണ് സർക്കാർ ഭാഷ്യം. ജനം ഹർഷപുളകിതരായി, പത്രങ്ങൾ മുഖപ്രസംഗമെഴുതി. മഹാത്മാ സുധീരനും ഉമ്മൻ ഗാന്ധിയും ചേർന്ന് മദ്യരാക്ഷസനെ നാട് കടത്തുന്നു. എന്തൊരു  ധൈര്യം, എന്തൊരാർജവം!!! ഇതാ വരുന്നു രാമരാജ്യം. ആനന്ദലഭ്ധിക്കിനിയെന്തു വേണം??

സത്യത്തിൽ എന്താണ് സംഭവിച്ചത്?  രണ്ടു പെഗ്ഗ് വിദേശിയെ സ്വല്പം ഇറച്ചിക്കറിയും അച്ചാറും കൂട്ടി സമാധാനമായിരുന്നു വീശാനുള്ള സ്ഥലം ഇല്ലാതായി. വേണ്ടുന്നവർ പഞ്ചനക്ഷത്ര ഹോട്ടലിൽ പോയി നാലിരട്ടി കോർക്കേജും കൊടുത്തു വീശണം. ഇതുകൊണ്ട് മദ്യത്തിന്റെ ഉപഭോഗം കുറയുമോ? ബാർ കണ്ടില്ലെങ്കിൽ  അല്പം ഇളനീരോ മിൽമയുടെ സംഭാരമോ വാങ്ങി തൃപ്തി അടയാമെന്നാണോ കുടിയന്മാർ തീരുമാനിക്കുക? ബാറുകൾ പൂട്ടിയാലെന്താ, നാട്ടിൻപുറത്തു എത്രയോ എൽ പി സ്കൂളുകൾ  വാതിലും ജനലുമില്ലതെ തുറന്നു കിടക്കുന്നു !! എത്രയെത്ര മരത്തണലുകൾ, പാറമടകൾ എന്ന് വേണ്ട ശുദ്ധവായു ശ്വസിച്ചു കുടിക്കാൻ ദൈവത്തിന്റെ നാട്ടിലുണ്ടോ സ്ഥലത്തിനു പഞ്ഞം? വീട്ടിലിരുന്നു കുടിക്കാൻ ആരുടെയും സമ്മതം വേണ്ടല്ലോ?  കുടിക്കാൻ  മറ്റെന്തൊക്കെ സൌകര്യങ്ങൾ?  ഗോപാലകൃഷ്ണ ഗോഖലെ യെപ്പോലെ പഠിക്കാൻ അദമ്യമായ ആഗ്രഹമുള്ള മഹാന്മാർ വിളക്കു കാലിനടിയിൽ ഇരുന്നു പഠിച്ചു കേമന്മാരായ കഥ കേട്ടിട്ടില്ലേ? അതുപോലെ കുടിക്കണമെന്ന മോഹമുള്ളവർ എവിടെയായാലും കുടിച്ചോളും. പരിസരം നോ ബാർ .

സർക്കാരിന്റെ നടപടി മദ്യത്തിന്റെ ഉല്പാദനത്തെയോ ഉപഭോഗത്തെയോ ഒരു വിധത്തിലും സ്പർശിച്ചിട്ടില്ല, അങ്ങിനെ ഒന്നും ഉദ്ദേശിച്ചിട്ടുമില്ല. ലഹരി, കഞ്ചാവിന്റേയും പാൻ മസാലയുടെയും രൂപത്തിൽ സ്കൂളുകൾക്ക് ചുറ്റും ലഭ്യമാണ്. ഇതിന്നടിമപ്പെടുന്ന കുട്ടികളുടെ കാര്യം മാതാപിതാക്കൾ അറിയുന്നത് പോലും വളരെ വൈകിയാണ്. മദ്യത്തിനും മയക്കുമരുന്നിനും അടിമപ്പെടുന്ന കുട്ടികൾ പഠിപ്പിൽ ക്രമേണ മോശമാവുകയും ആത്മഹത്യയിലേക്ക് നീങ്ങുകയും ചെയ്യുന്നു. ഒരിക്കലും നടപ്പിലാക്കാൻ പറ്റാത്ത സമ്പൂർണ മദ്യ നിരോധനത്തെക്കാൾ എത്രയോ പ്രധാനമാണ് കഞ്ചാവും മയക്കുമരുന്നും പാൻ മസാലയും നിരോധിക്കൽ. ഈ വക കടകൾക്ക് സ്കൂളുകളിൽ നിന്ന് നിശ്ചയിച്ച ദൂരപരിധി കൂടിപ്പോയെന്നു പറഞ്ഞു ഈയിടെ വ്യാപാരി വ്യവസായികൾ സമരം ചെയ്യുകയുണ്ടായി.  ഒരു രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടിയും ഇതിനെതിരെ ഒരക്ഷരം മിണ്ടിയതായി കേട്ടിട്ടില്ല.

നമ്മുടെ കുട്ടികളെ അമ്മമാരുടെ മടിത്തട്ടിൽ നിന്നുതന്നെ ഇത്തരം ദുശ്ശീലങ്ങൾക്കെതിരെ ബോധവല്കരിക്കുകയും കുടിയിൽ താല്പര്യമില്ലാത്ത ഒരു തലമുറയെ വാർത്തെടുക്കുകയും ചെയ്യുക മാത്രമേയുള്ളൂ മദ്യാസക്തിക്കൊരു പോംവഴി.

Justice Delayed....

        Today’s newspaper report brought a sigh of relief to me and millions of like-minded people across the globe. Two Khmer Rouge leaders are jailed for life. The criminals are Khieu Samphan and Nuon Chea who, together with Pol Pot organized a reign of terror in Cambodia for four years from 1975 to ’79. They could, on false promises and threat of violence, move the inhabitants of entire cities, deny them food, clothing, shelter and medicine and annihilate two million people, 25% of the country’s population. Brother No.1 Pol Pot died in captivity after his fall from power and these two of his compatriots survived. International community and the UN dragged their feet for thirty five years to bring these criminals to justice. The Judge yesterday pronounced that they were “guilty of crimes against humanity, of extermination,… political persecution and other inhuman acts.”

During the reign of terror news used to leak out through the Western media like Time, Newsweek, Guardian etc.  One picture had been haunting me ever since, that of a young boy of about ten years standing on the edge of a long ditch with a noose around his neck. That picture was taken a few seconds before the boy was pushed into the ditch and “executed”. His crime was that his parents were teachers, intellectuals, doctors …at least city dwellers. Khmer Rouge (This means Red Khmer in French) took care to ensure that entire families and even distant relatives of “class enemies” were selected and murdered. Nuon Chea said that this was to avoid possible vengeance in future. Gruesome tales of pregnant women whose stomach is cut open with a knife before smashing the baby and cutting the woman’s throat were reported by eye witnesses in many killing fields.

        City dwellers were, at gun point moved to distant villages with no personal possessions whatever. They had to work in the paddy fields for twelve hours a day with a spoonful of gruel as food ration. In most paces inadequate quantity of salt was rationed once a week. Denial of salt was one form of harassment practiced by the cadres who were trained in inhuman acts and cruelty.  Large number of people were sent to prisons like the notorious S-21 where they died of torture and starvation. It took four years before there was an uprising against this reign of terror. Pol Pot’s ethnic cleansing included Chinese, Muslims and large number of Vietnamese just across the border. Pol Pot ordered that all Easterners who had Cambodian bodies and Vietnamese mind should be killed. They were given a blue scarf to wear for easy identification. Refugees fled to Vietnam. Cambodia launched an attack on Vietnam across the border. Pol Pot’s arithmetic was that one Cambodian could kill 30 Vietnamese and they are destined to win.

        The dissidents and Vietnamese forces swept across Cambodia and liberated the people in less than a week. Some of the top brass escaped to Thailand where they were arrested.

        There was criminal negligence on the part of UN and the big powers in meting out justice. These two criminals who supervised the carnage were Deputy Prime Minister Nuon Chea (Brother No.2) and President Khieu Samphan.  Surviving victims of the reign waiting in front of the court in Phnom Penh applauded the verdict in jubilation.

        In June 2014, I visited Cambodia and saw the killing fields and the genocide museum where skulls and bones of victims are displayed (see my FB posts and flickr). As Pol Pot considered bullets too expensive most of the killing was done by sticks and agricultural implements. Palm tree stalks were very popular among Khmer Rouge’s executioners.

        Justice delayed is Justice denied. There is some solace that these two top criminals are now jailed. More verdicts on killers are expected.